نامش را که می شنوم، لبریز از احساس می شوم. نامش و مرامش، آرامشی است طوفانی. از رشادت ها و زیبایی اش زیاد گفته اند. شاید هم فقط همین ها را گفته اند. اما من نمی دانم چرا وقتی شب و روزی از سال می رسد که یاد او طنین انداز محفل هاست، دوست دارم آن مجلس طولانی تر باشد.این مورد خصوصا در روضه بیشتر است. مدح و ثنایی که برای اولین بار درباره ایشان می شنوم معمولا جزء دانسته های از بر می شود.

 تاریخ او را شبیه ترین افراد به رسول خدا(ص) خوانده است. گویند آنقدر شباهتش به رسول الله(ص) زیاد بوده که هروقت اباعبدالله (ع) دلش برای جدش تنگ می شده به او نگاه میکرده است. نامش را علی نهادند. اولین فرزند ذکور امام حسین(ع). بی شک خون حیدر (ع) در رگهایش سبب آن همه رشادت شد.

در میان این همه فضیلت و این همه ویژگیهای ممتاز، جوان بودن حضرت علی اکبر(ع) در هنگام شهادت دل نوازی بیشتری می کند؛ به برکت ولادت این مولود فرخنده، روز میلادش را روز جوان نامگذاری کرده اند که حقا جزء نامگذاری های به جاست.